ajunta

Diccionario histórico de la lengua española (1960-1996)

ajunta, aiunta, adjuncta. (Postverbal de ajuntar1.) f. Entrevista o reunión con carácter judicial.
1016 León (Doc. España Sagr. XXXVI 1787 Apénd. XI) XXIII: Nostro Tiu Domno Sancio. Ingressus est nostro Tiu in adjuncta ante nos. 1028 Cart. Celanova (Doc. AH s. XIII, ed. MndzPidal Mio Cid II 1911, 436,22): Fecit aiunta cum ipsos maiorinos et rogavit abbas pro se et omni concilio, ubi erat non modica multitudo. 1084 Oviedo (Muñoz Romero Col. Fueros 1847) 126 nota 19: Super quam familiam post mortem de viro meo multas contentiones et iudicios et aiuntas cum suas gentes habui et ad ultimum eos vindicavi de illis et possedi dum víta vixi. c1140 Mio Cid (1911) v. 3718: Andidieron en pleytos los de Navarra e de Aragón, / ovieron su ajunta con Alfons el de León. [Var. ed. paleográf.: aiunta.] c1250? Concilio León (1847) 82: Se en León algún caballero ovier casa en suelo de oltro caballero, vaya duas veces en no anno con sennor del suelo a aiunta.

Tesoro de los diccionarios históricos de la lengua española 2021
Real Academia Española © Todos los derechos reservados

Con el apoyo de Inditex

Sobre el TDHLE

Rueda de palabras

cerrar

Buscador general de la RAE

cerrar

Diccionarios

Dudas rápidas