catarrizante adj. (1950)
catarrizante
Etimología. Voz tomada del latín catarrhizans, ntis, palabra atestiguada en esta lengua al menos desde 1542 con el significado de 'que catarriza', en Commentaria de Johannes Arculanus in nonum librum Rasis (Venetiis, apud haredes Lucae Antonii Iuntae, p. 233: "Causa antecedens sunt humores huiusmodi in cerebro aut membris spiritualibus, aut naturalibus contenti, qui ad membra supra scripta catarrhizantes [...]"); y esta, a su vez, derivada de catarr(h)izare.
Resumen
Se documenta por primera y única vez, con la acepción 'que causa catarro', en 1950, en La historia clínica, de P. Laín Entralgo, en un capítulo donde traduce algunos de los Consilia medica de B. Montagnana, de finales del siglo XV.
- ac. etim.adj. Que causa catarro.Sinónimo: romadizantedocs. (1950) Ejemplo:
- 1950 Laín Entralgo, P. "Historia clínica medieval" [1950] p. 74 Historia clínica Esp (BD)Aun cuando hasta los primeros años del siglo XVII sigan publicándose nuevas colecciones de Consilia, doy término a esta concisa reseña histórica con la mención de la obra de Montagnana. En primer lugar, porque, como he dicho, es ella la recopilación más importante de todas cuantas conocemos; y, en segundo, porque de sus páginas voy a tomar las historias clínicas de mi comentario. [...] En décimoctavo, aumento de la disposición catarrizante, especialmente después del sueño.
- 1950 Laín Entralgo, P. "Historia clínica medieval" [1950] p. 74 Historia clínica Esp (BD)
Diccionario histórico de la lengua española
Real Academia Española © Todos los derechos reservados

